Bielizna — sesje w Berlinie

Sesja bielizny to praca na konkretny zakres ujęć, nie na atmosferę. Modelka pojawia się w garderobie, którą ustalono wcześniej, a na planie wykonuje pozycje zgodne z listą, którą dostarczył fotograf lub klient. Ruch jest spokojny, oświetlenie zwykle miękkie, a tempo zależy od tego, czy to katalog, kampania, czy praca do albumu. Różnica między jednym zleceniem a drugim leży w liczbie looków, w tym, czy zmienia się tło, i w tym, kto decyduje o kadrze w trakcie dnia.

Czego wymaga praca przed obiektywem

Praca w bieliźnie wymaga od modelki pewności w pozycji i kontroli nad linią ciała bez nadmiernego napięcia. W portfolio warto szukać ujęć, w których sylwetka jest czytelna z daleka i z bliska, a nie tylko w jednym kącie. Zwróć uwagę na to, jak wygląda skóra przy różnym świetle, czy ramiona i szyja pracują naturalnie, i czy modelka potrafi utrzymać pozycję przez dłuższy czas bez poprawek. To cechy, które widać na próbie, zanim zacznie się właściwa sesja.

Warto też sprawdzić, czy w portfolio są ujęcia w różnych typach bielizny — od gładkiej po koronkę — bo każda z nich inaczej leży i inaczej wymaga od pozycji. Modelka, która dobrze wygląda w jednym typie, nie zawsze dobrze wygląda w drugim, a to jest informacja, której nie da się wywnioskować z jednego zdjęcia.

Czego ustalić przed dniem

Zakres odsłonięcia ustala się w piśmie przed sesją i zapisuje się go w zleceniu. To, co nie zostało zapisane, nie jest fotografowane. Plan jest zamknięty: na planie są fotograf, asystent, modelka i ewentualnie stylista, a każdy kolejny człowiek wchodzi tylko za zgodą modelki. Kto dostarcza bieliznę, kto odpowiada za makijaż i fryzurę, ile godzin obejmuje zlecenie i co się dzieje po przekroczeniu tego czasu — te punkty zapisuje się przed dniem, nie w trakcie. Ustalenie tych rzeczy w piśmie nie jest formalnością, tylko sposobem na to, żeby obie strony wiedziały, na czym stoją, zanim zacznie się fotografować.